Jak wygląda polski ślub?
Od wejścia w życie konkordatu z 1993 r., zawartego między Stolicą Apostolską a Rzeczypospolitą Polską, czyli od 25 kwietnia 1998 r. w Polsce są dopuszczalne trzy rodzaje ślubów: cywilny, kościelny oraz konkordatowy. Małżeństwa wyznaniowe, tj. zawarte w kościołach i jednocześnie zarejestrowane w urzędach stanu cywilnego, stanowią największy odsetek zawieranych prawnie związków, ich liczba wynosi około 70%.
Ślub cywilny zawierany jest w obecności uprawnionego pracownika Urzędu Stanu Cywilnego, po złożeniu oświadczenia woli o wstąpieniu w związek małżeński. Przysięgę małżeńską składają w Polsce dwie osoby stanu wolnego i odrębnej płci. Zawarcie związku możliwe jest w przypadku osób, które ukończyły osiemnasty rok życia. W uzasadnionych przypadkach, a dotyczy to kobiet, wiek ten może być obniżony do granicy szesnastego roku życia. Taka sytuacja ma miejsce w przypadkach usprawiedliwionych np. ciążą. Nie może, wg polskiego prawodawcy, zawrzeć związku małżeńskiego dwoje osób tej samej płci, spokrewnionych, przysposobionych, ubezwłasnowolnionych, czy niedorozwiniętych umysłowo. Przeszkodą jest także zaistnienie bigamii lub pokrewieństwa. Zawarcie małżeństwa wymaga obecności dwóch świadków, a po uroczystym złożeniu przysięgi małżeńskiej otrzymuje się akt zawarcia małżeństwa.
Ponieważ większość Polaków deklaruje przynależność do kościoła katolickiego, najczęstszym ślubem kościelnym jest sakrament udzielany w obrządku katolickim. Aby ślub kościelny był uznany przez polskie prawo, należy wcześniej zawrzeć związek małżeński w Urzędzie Stanu Cywilnego. Zgodnie z tradycją, ślub przeważnie odbywa się w parafii Panny Młodej. W ostatnich latach, zdarza się, że pary odchodzą od praktykowania tego zwyczaju i decydują się na urządzenie ceremonii w parafii Pana Młodego, bądź w innej, np. w parafii do której para narzeczeńska uczęszczała podczas studiowania. Czasami młodzi wybierają kościół wyjątkowo malowniczo położony, bądź zabytkową świątynię.
W związku z ułatwieniami wynikającymi z możliwości połączenia ślubu kościelnego z cywilnym w jedną uroczystość, większość par korzysta z rozwiązania jakim jest ślub konkordatowy. Ślub konkordatowy jest formą ślubu kościelnego katolickiego, ale ze wszelkimi następstwami i mocą prawną ślubu cywilnego. Zawierany jest w parafii, następnie przygotowywane są odpowiednie dokumenty, które wysyłane są do urzędu. Na ich podstawie urzędnicy sporządzają akt ślubu. Przygotowania rozpoczyna się co najmniej sześć miesięcy przed planowaną datą uroczystości. Wymagane są dokumenty takie jak świadectwo chrztu, świadectwo bierzmowania i dowody osobiste narzeczonych. Konieczne jest także zaświadczenie ukończenia kursu przedmałżeńskiego oraz obowiązkowych spotkań w poradni rodzinnej, a także zaświadczenie z Urzędu Stanu Cywilnego o braku okoliczności wykluczających zawarcie małżeństwa. Wymagane jest ponadto przystąpienie do spowiedzi przedślubnej i dostarczenie zaświadczeń potwierdzających ten fakt.
Ceremonia ślubna ma bardzo uroczysty charakter. Panna Młoda zwyczajowo ubrana jest w białą długą suknię oraz welon, a Pan Młody w garnitur. Tuż za parą młodą w kościele znajduje się para świadków, którzy swoimi podpisami potwierdzają fakt zawarcia związku małżeńskiego. Po podniosłej homilii młodzi narzeczeni składają sobie przysięgę, odpowiadając na pytania kapłana. Zakładają sobie wzajemnie obrączki na znak zawarcia umowy małżeńskiej.
Tradycyjnie, Polacy bardzo poważnie traktują instytucję małżeństwa. Czasami rodzice narzeczonych planują organizowanie ślubu i wesela już na kilka lat przed planowaną datą ceremonii. W niektórych częściach Polski także zaręczyny oraz poszczególne etapy przygotowania do ślubu podlegają tradycyjnym regulacjom. W przygotowania do ślubu zaangażowane są najczęściej obie rodziny. Nierzadko zaciągane są nawet kredyty w celu opłacenia wystawnego wesela. Chociaż w ostatnich czasach zwiększa się ilość rozwodów, rośnie jednak także ilość zawieranych małżeństw, bo Polacy jako tradycjonaliści najczęściej dążą do uregulowania przed prawem (i kościołem) swoich związków.
Polki.com